ჩახურვა 
ძნობა-სამაია
ძნობა-სამაია-პლასტიკაში ამაღლებული ზეციური დიალოგი
ცეკვა „სამაია“ წარმართულ რიტუალურ ფესვებზე დაფუძნებული ქორეოგრაფიული ტრანსფორმაციაა - სარიტუალო ცეკვიდან უფლის სადიდებელ ლოცვამდე. ცეკვას ისტორიული კვალი გასდევს: ძველ საქართველოში „ძეობის“ ცეკვა მასობრივი, მსხვილი საფერხისო ფორით სრულდებოდა, რომელშიც მონაწილეობას იღებდნენ როგორც ქალები, ისე მამაკაცები. ცნობილია შემთხვევები, როდესაც ერთდროულად 80-მდე მონაწილე ასრულებდა ამ რიტუალს დიდებულთა კარზე - ცეკვა ერთდროულად იყო სატაძრო მსახურების ნაწილი და საზოგადოებრივი ერთიანობის სიმბოლო.
დროის შემობრუნებამ და ტრადიციის გარდაქმნამ „ძეობა“ ქორეოგრაფიულ სარიტუალო ლოცვად აქცია - სამაია ამ გარდაქმნის ყველაზე ამაღლებული გამოვლინებაა. ცეკვა არსებითად განასახიერებს ქალის სახით წარდგენილ ანგელოზთა სამებას, რომლებიც მუსიკალურ პლასტიკაში წარმოთქვამენ ვედრებას, ჰარმონიას, ერთგულებასა და ზეციურ მადლიერებას.
ქორეოგრაფიაში გამოყენებულია სიმეტრიული ხაზები, წრიული მოძრაობები და კოსმიური ბალანსის პლასტიკა, რაც პირდაპირ უკავშირდება სარიტუალო ცეკვის პირველსაწყისს.
მოცეკვავე ქალები ქმნიან ფრესკულ სურათს, რომელშიც თითოეული მოძრაობა, თავისი პლასტიკურობით, კუთხოვანებითა და რიტმულობით, თითქოს იჭედება მარმარილოში.
მოძრაობები ხორციელდება მდუმარე, მოზომილ სუნთქვაზე – ცეკვის შინაარსი თითქოს ჩურჩულით მიტანს სუნთქვად გადაქცეულ ლოცვას.
ცეკვის ატმოსფერო – ნათელი, გამჭვირვალე, თითქმის უსხეულო, მაყურებელს მკვეთრად განაცდევინებს მიწიერ მდგომარეობას და წარმოსახვით ამაღლებაში მიიყვანს.
მისი სიმშვიდე არასოდეს ეცემა აპათიამდე, პირიქით, ეს არის ძალად დაშლილი სიამაყის, შინაგანი დიდების და სულიერი წონასწორობის აღსარება.
ცეკვა სრულდება სამკუთხა სიმეტრიით - სამი მოცეკვავის კლასიკური შემადგენლობით, რაც ხაზს უსვამს „სამთა ერთობაში“ არსებულ ძალას. მოძრაობათა სიჩქარე მუდმივად სტაბილურია - არავითარი მოულოდნელი დინამიკა, მხოლოდ შიგნიდან წამოსული ემოციური პულსაცია.
დგინდება შემკრებ სიმბოლოდ: დედა, რწმენა და სამშობლო – სამივე ერთად ქმნის წმინდა ერთობას.
ცეკვა „სამაია“ თავისით აგებს ზეციური ხიდის ვიზუალურ არქიტექტურას - მიწიდან ამოსული სულიერება ზეცაში იკარგება. მისი შემხედვარე მაყურებელი თავს არ გრძნობს მხოლოდ დამკვირვებლად, იგი ხდება ამ ლოცვის თანაავტორი - მისი თვალი, სული და გული თანაბრად ეზიარება მოცეკვავეთა შინაგან მონოლოგს.
დამდგმელი ქორეოგრაფი -თეიმურაზ ბოლქვაძე;
კოსტიუმების მხატვარი-გოგლა გოგიბერიძე.
